Σήμερα ντράπηκα. Ντράπηκα πραγματικά που είμαι Ελληνίδα. Που έχω επιλέξει έναν δρόμο συμβατικό. Που επέλεξα να γίνω αυτό που ήθελαν όλοι. Που έχω σκύψει το κεφάλι, όχι μια και δυο φορές αλλά συνεχώς εδώ και 10 χρόνια.
Που όταν γινόντουσαν πορείες, εγώ γκρίνιαζα γιατί δεν πήγαινα στην δουλειά στην ώρα μου. Που είμαι επαναστάτρια του καναπέ. Που σήμερα, πέθανε ένας άνθρωπος γιατί έκανε το αυτονόητο. Ξεμπρόστιαζε αυτούς που αν είχαν έστω και λίγη τσίπα επάνω τους, θα πήγαιναν να σκάψουν τον λάκο τους και να μπουν μέσα, από την ντροπή τους. Ντροπή γι αυτό που προκάλεσαν στην χώρα τους. Ντροπή για το ότι πλούτιζαν εις βάρος 9.500.000 εκκατομυρίων συνανθρώπων τους. Ντροπή, που νόμιζαν (και ακόμα νομίζουν) τον εαυτό τους πιο έξυπνο, από όλους μας. Ντροπή, γιατί έχουν κάποια φραγκοδίφραγκα παραπάνω και γαμούν τον κοσμάκη.
Αυτό που έχουν ξεχάσει όμως είναι ότι τα φραγκοδίφραγκα, δεν μπορούν να αγοράσουν ή να σώσουν κάποιες καταστάσεις. Περίπτωση τρανταχτή, όπου τα φραγκοδίφραγκα δεν σε σώζουν, είναι η περίπτωση του Ωνάση όταν ο γιός του ήταν στην εντατική. Ο πιο πλούσιος άνθρωπος του πλανήτη και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για το ίδιο του το παιδί.
Δεν θα ισχυριστώ ότι τον ήξερα, δεν νομίζω να τον είχα ακούσει και ποτέ. Αυτό που μου κάνει όμως εντύπωση και με κάνει να γράφω είναι το «γκελ» που έκανε στον κόσμο. Το πως έχουν ξεσηκωθεί οι πάντες, εναντίον των δολοφώνων αυτού του ανθρώπου. Απλοί άνθρωποι που δεν είχαν κανέναν λόγο να ξεσηκωθούν.
Αυτό που με σοκάρει είναι ο τρόπος που επέλεξαν κάποιοι , να πεθάνει αυτός ο άνθρωπος. Να τον γαζώσουν. Λες και είμαστε σε κάποια χώρα τριτοκοσμική. Δεν είχαν καν τα αρχίδια να το κάνουν οι ίδιοι. Γιατί, έτσι έχουν μάθει. Να βάζουν τους άλλους να κάνουν την δουλειά για αυτούς. Να βγάζουν από την μέση ότι τους ενοχλεί υπογείως και υπεργείως να παριστάνουν τον καλό πολίτη. Τον καλό συνάθρωπο και γείτονα.
Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ. Δεν ξέρω τίποτα, δεν γνωρίζω τίποτα για το ποιός ή ποιοι προχώρησαν σε αυτή την πράξη. Αλλά σίγουρα δεν είμαι τόσο μαλάκας για να πιστέψω ότι τον φόνο τον διέπραξε η «Σέχτα επαναστατών». Είναι δυνατόν να πιστέψω ότι μια τρομοκρατική οργάνωση αποφάσισε να σκοτώσει έναν δημοσιογράφο ξαφνικά . Από το πουθενά; Από εκεί που στόχευε μόνο, τα όργανα ασφαλείας τώρα ξαφνικά αποφάσισε να σκοτώσει έναν δημοσιογράφο ο οποίος δεν τους είχε θίξει.
Να τονίσω ότι από εχθές το τροκτικό, είχε βγάλει teaser ότι σήμερα θα παρουσιάσει ντοκουμέντα για σχέσεις μεταξύ επιχειρηματία και σωμάτων ασφαλείας; Αυτό δεν είναι περίεργο; Αυτό δεν θα έπρεπε να ερευνηθεί; Αλλά ΔΕΝ θα ερευνηθεί. Όπως δεν ερευνήθηκαν τόσα και τόσα.
Ξέρεις τι λείπει από την Ελλάδα; Η παραδειγματική τιμωρία. Αυτό είναι που λείπει. Το να πιάσεις ένα βαποράκι και να το χώσεις φυλακή δεν μου λέει κάτι, εμένα προσωπικά. Το να πιάσεις έναν χρήστη ακόμα χειρότερα. Μήπως εάν τον χώσεις στην φυλακή θα γίνει καλύτερα; Χειρότερα θα γίνει και θα βγει σε κάσα.
ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ και ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ. Δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω. Συγνώμη αλλά δεν μπορώ.
