Η ζωή μετά....και πιο μετά.....και πιο μετάααααα.....

Χθες με πήρε τηλέφωνο η κολλητή μου.

Έχει βγει ΤΑΙΝΙΑΡΑ, μου είπε οριόμενη στο τηλέφωνο. Σήκω, ντύσου κλπ έχω κλείσει εισιτήρια στο Mall. Είδα το τραίλερ και έμεινα κόκκαλο!

-Ποία καλέ; απαντάω η δύσμοιρη.

-Η καινούρια του Κλιντ Ήστγουντ με τον Ματ Ντέιμον. Μην τολμήσεις να μπεις να την κοιτάξεις και να αρχίσεις την γκρίνια σου πάλι. ΘΑ ΠΑΜΕ! μου δήλωσε ευθαρσώς και μου το έκλεισε στην μούρη.

Έχω πραγματική λόλα με το σινεμά. Όταν άνοιξε το village στο Ρέντη (το Μαρούσι μου έπεφτε μακριά), ομηρικοί τσακωμοί με την μάνα μου γιατί ήθελα να πηγαίνω σε δυο ταινίες, την μια μετά την άλλη και έπρεπε να έρχετε να με παίρνει στις 12. Όνειρο ζωής, να γίνω κρητικός κινηματογράφου. Αυτό το απέλαβα όταν είδα τις παπαριές που βαθμολογούσαν με 5 αστέρια και τις ταινιάρες με 1,5 γιατί "δήθεν" μου είναι υποκολτούρα. Υποκουλτούρα, μαλάκα είναι να θεωρείς ότι μετά την "Καζαμπλάνκα" έχει επέλθει το χάος στο σινεμά και ότι το μοναδικό καλό θρίλερ είναι το Nosferatou. Το γιατί, κατά την πλειοψηφία του, το εμπορικό σινεμά και τα block buster πρέπει να σταυρώνονται από τους Έλληνες κριτικούς κινηματογράφου, μου διαφεύγει αλλά anyway.Αλλά μην πλατειάζω......

Λοιπόν, ξεκινάω η καλή σου για να περάσω τα πάθη του Οδυσσέα με τον ηλεκτρικό (ξέρεις Μοναστηράκι - Αττική, με το μετρό, αποβίβαση στην Αττική, αναμονή για τον ηλεκτρικό, στρίμωγμα, αποβίβαση στον σταθμό Ειρήνης, επιβήβαση σε άλλο τραίνο, αναμονή....έ δεν θες κανένα 3ωρο για όλα αυτά;). Αφού αποβιβάζομαι η γυναίκα στην Νερατζιώτισσα, συναντώ την κολλητή μου, στο καλύτερο σημείο του mall, την βεράντα.

Ανάβουμε τα τσιγάρα μας (δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη και πάει λέγοντας) και την κοιτάω.

-Θες να μου πεις λίγο την υπόθεση;

-Είναι ένας τύπος που επικοινωνεί με νεκρούς, μου λέει αόριστα.

Αναρωτιέμαι εγώ, πότε στο διάολο έβγαλε ο Κλιντ Ηστγουντ το sequel του sixth sense και πως μου ξέφυγε εμένα.

-Στην αρχή έλεγα να κλείσουμε για το "Let me in" αλλά θυμήθηκα ότι έχεις δει το σουηδικό και εκτός των άλλων, αυτή η ταινία πάει για όσκαρ.

Εκεί κανονικά, θα έπρεπε να αρχίσω να ανησυχώ, γιατί θρίλερ και να πηγαίνει για όσκαρ; Ποίος φούρνος του Βενέτη γκρεμίστηκε ρε παιδιά; Αλλά βλέπεις μου πέταξε ότι θέλει να δει την Αμερικάνικη έκδοση της ταινιάρας και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.

Είμαι φαν της Αμερικανιάς, τέλος! Αγαπώ τις αμερικάνικες ταινίες, αγαπώ την παραμύθα που σου σκάνε στο κεφάλι και έχω αφήσει ασχολίαστο χρόνια ολόκληρα ότι στο "La vita e bella", οι Αμερικάνοι είναι αυτοί που μπαίνουν πρώτοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης (ΤΙΙΙΙΙ ΛΕΕΕΕΕΕΙΙΙΙ;;;;;". Όσοι θυμάστε το επικό "The Rock" με Σον Κόνερυ και τον μπάμια τον Νίκολας Κέιτζ, θα θυμάστε στην αρχή που μπαίνουν οι καλοί πεζοναύτες να διώξουν τους κακούς από το Αλκατραζ. Τον λόγο που βγάζει ο αρχηγός τους, λίγο πριν αρχίσουν να πυροβολούν, επειδή έπεσε ένα πετραδάκι τον θυμάστε; Το κλάμα που είχα κάνει τότε δεν περιγράφεται. Τόσο ποια? Τόση ανιδιοτέλεια υπέρ της πατρίδας; Τόσοοοοοο?? Anyway....

ΑΛΛΑ εκεί που τα κάνουν shit τελείως είναι στα adaptations. Why my good friends? Whyy? Υπάρχει λόγος, όταν το Κορεάτικο "The Grundge" μαμεί και δέρνει, να το κάνεις εσύ αμερικάνικο και κλαίει από τα γέλια, ένα σινεμά ολόκληρο; Το "The eye"?

Τέλος πάντων, μπαίνουμε να την δούμε...... και ακόμα την βρίζω....ακόμα.....Από τις μεγαλύτερες παπαριές που έχω δει (ξεπερνάει και τον "Θίασο" του Αγγελόπουλου). Γιατί;

Για αρχή, είναι τεράστια ταινία για αυτό που προσφέρει. Ταινία 129' κάνεις μόνο όταν έχει δράση η ταινία. Ταινία 2,5 ώρες δεν κάνεις για να διηθηθείς τρεις παράλληλες ιστορίες, οι οποίες για τα 3/4 τις ταινίας, έχουν ένα κοινό του "κώλου". Δεύτερον, πάρα ΠΑΡΑ πολύ αργή...παιδιάααααααα......αργήηηηηηη....... από τις λίγες φορές που έβγαλα το κινητό και έπαιξα sudokou. Δεν είναι δυνατόν,μισό λεπτό να μου έχεις τον Ματ Ντέιμον να κοιτάει το κενό. Άνευρη, άοσμη το χάλι της το μαύρο. Κλείνοντας, να πω ότι είδαμε 110 λεπτά, παράλληλων ιστοριών με τόσα loose ends μεταξύ τους που ούτε η Νικολούλη δεν θα μπορούσε να βρει την άκρη τους. Άλλαντι άλλων, σας λέω....

Υπήρχαν και καλές περιπτώσεις, αλλά ήμουν τόσο εκνευρισμένη που μου περάσαν στο ντούκου...

Γι' αυτό, πριν πάτε σινεμά διαβάστε μια κριτική. Μην δείτε μόνο το trailer γιατί πιστέψτε με δεν θα έχετε την σωστή οπτική γωνία.

Γιατί ο Έρωτας να σε μαλακίζει τόσο πολύ?

Όχι δεν είναι για εμένα, το παραπάνω. Δόξα τον Πανάγαθο, την έχω γλιτώσει μέχρι τα 26 μου. Τώρα τι μου φυλάει για τα γεράματα, άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.

Το έχω φτάσει το επίπεδο, μέχρι το σε γουστάρω πολύ (Α ρε αθάν

ατε Αντύπα!). Μέχρι ΕΚΕΙΙΙ!!!Παραπάνω δεν τα κατάφερα όσο και να χτυπιόμουν. Ξενέρωνα...... Αλλά σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω τις φίλες μου. Χωρίς το δικό τους κάψιμο, δεν θα μάθαινα ποτέ για τον Ζονγκ πίσω από την κουρτίνα.

Έχω μαζέψει φίλες και φίλους από πατώματα, από μαγαζιά, από πεζοδρόμια. Έχουν κλάψει στον ώμο μου, έχουν κλάψει στον ώμο του διπλανού στο σινεμά. Έχουν βρει ανθρώπινη στιγμή στο THE RING, για να δικαιολογήσουν το κοριτσάκι (ναι, το άκουσα και αυτό). Είδες άμα σου λείπει η αγάπη της μάνας;Ορφανό ήταν, προσοχή αναζητούσε! Δώστου κλάμα.... Εγώ μαλάκας στην μέση το δωματίου να κοιτάω μαζί με το κοριτσάκι.

Πρόσφατα δε, ήρθε και το μεγάλο σοκ. Είμαι ΥΠΕΡΦΙΑΛΗ, ΕΙΜΑΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ. Χαρακτήρισε με όπως γουστάρεις. Αν ο γκόμενος είναι άσχημος, με κοιλιά και του λείπουν μαλλιά δεν βγαίνω. Δεν βγαίνω ρε παιδάκι μου, τέλος. Όταν ακούω τις δε παπαδιές του στυλ " Είναι πάρα πολύ καλό παιδί", "Είναι ψυχούλα μωρέ" αναγουλιάζω και ετοιμάζομαι να φτύσω το Bic Mac. Γιατί όλοι ξέρουμε το ύφος με το οποίο λέγεται η παραπάνω ατάκα. Λίγη ακόμα λύπηση στο βλέμμα και θα νόμιζα ότι μιλάς για κουτάβι που πρέπει να υιοθετηθεί.

Αγάπη μου, ψυχικό για γκόμενο δεν κάνω. Εξυπακούεται ότι δεν πηδιέμαι με το βόδι, μόνο και μόνο για να κυκλοφορώ μετά με το αξεσουάρ...σόρυ το αγόρι ανά χείρας. Γιατί αν ήσουν τόσο ερωτευμένη μανίτσα μου (αγαπημένος χαρακτηρισμός φίλης μου) δεν θα φάσωνες μέχρι και το σκουπόξυλο επειδή είναι αδύνατο και σφιχτό. Δεν θα έκανε γκελ το ματάκι σου ανά 5 δευτερόλεπτα. Μακρηγορώ το ξέρω, αλλά πνίγομαι.

Έχω μια φιλενάδα, που εδώ και αρκετό καιρό τα έχει με έναν.... άντρα ( ο Θεός να το κάνει). Ο τύπος είναι φραγκάτος, δικηγόρος και κότα λυράτη. Χοντρός, με γυαλιά και το χάλι του το μαύρο. Η φίλη μου από την άλλη είναι το "σέξι κορίτσι της διπλανής πόρτας". Ενώ δεν είναι αιθέρια ύπαρξη, έχει κάτι που σε κάνει να γυρίσεις και να περπατάς ανάποδα στον δρόμο για να την βλέπεις να απομακρύνεται (με την καλή την έννοια). Ανέφερα ότι είναι γαμώ τα παιδιά η γκόμενα; Μιλάμε για υλικό Μητέρα Τερέζα και ανώτερο... Να μου πεις πώς αλλιώς να δικαιολογήσεις ότι έχει πάρει αυτό το ζώο; Any Fucking way.....

Η όλη η σχέση τους βασίστηκε πάνω στο "Μαίρη είναι ο καλύτερος γκόμενος για μια γυναίκα!Ευαίσθητος, αγαθούλης, ήρεμος!Πρέπει να βγείτε", της έλεγε μια γνωστή μας. Η Μαιρούλα δεν τον είχε δει ποτέ (ξέρεις τώρα, γνωστός- γνωστού κλπ). Εκεί είναι που την πατάμε όλες (βάζω και τον εαυτό μου μέσα). Ακούμε, ακούμε και στο τέλος τα πιστεύουμε κιόλας. Γιατί κυρά μου, αν ο μεσσιέ είναι τόσο καλός γιατί στο διάολο είναι μόνος του, από την στιγμή που ο γυναικείος πληθυσμός είναι εκεί έξω και κυνηγάει με την απόχη τον γκόμενο;

Βγαίνουνε που λες, η άλλη κόντεψε να λιποθυμήσει όταν τον είδε. Άλλα ο μάγκας δικηγόρος και ξύπνιος σου λέει εδώ είμαστε. Η άλλη ντρεπόταν κιόλας στην αρχή να σηκωθεί να φύγει, πες πες να που βγαίνουν και δεύτερο ραντεβού και τρίτο ραντεβού και πάει λέγοντας.

Ο δικηγόρος άρχισε να ξεδιπλώνετε μετά τους 4 μήνες, όταν τα πράγματα έδειχναν ότι η τσιπούρα τσίμπησε. Ξεκίνησε να της συμπεριφέρεται χειρότερα και από Λευκό Νεοναζιστή της KKK σε νεοφώτιστο Εβραίο μαύρο σε ένα μικρό χωρίο έξω από τον Μισσισιπή . Αντί να είναι στα γόνατα και κάθε μέρα να προσκυνάει τα εικονίσματα που έχει τέτοια γυναίκα δίπλα του (όμορφη, με κατανόηση και την ψυχολογία του μαλάκα ριζωμένη βαθιά μέσα της), της κάνει το βίο, αβίωτο.

Αν επεκταθώ, δεν θα μου φτάσουν 50 post. Είναι μαζί κοντά στα 2 χρόνια και αυτά μαύρα. Πιο πολλές φορές θυμάμαι την Μαίρη να κλαίει πάνω από ένα τηλέφωνο παρά να μιλάει σε αυτό. Το κερασάκι στην τούρτα; Την παράτησε χθες για μια γκόμενα μια 10ετία μεγαλύτερη από αυτόν, τον κώλο της να χτυπάει στις φτέρνες και μούρη που νομίζεις ότι την έφτιαξε ο Leather face. Γιατί; Γιατί η τύπισσα είχε περισσότερες γνωριμίες και πτυχίο.Κάτι ανάμεσα στο "Μαιρούλα μια χαρά ήταν το πήδημα και το ξεσκάτισμα για 2 χρόνια αλλά πρέπει να σοβαρευτώ τώρα"

Έμεινε η Μαιρούλα με το π....ι στο χέρι. Εκείνη που έκανε όνειρα για έναν γάμο με τον δικηγόρο. Για μικρά, θεόχροντρα γκρέμλινς να τρέχουν μέσα στο διώροφο σπίτι κλπ. Γιατί τα είχε παρατήσει όλα για να μετακομίσει με τον μαλάκα (συν την δουλειά). Γιατί η Μαιρούλα ΕΠΈΝΔΥΕ στην σχέση της. Να μην γίνει σαν εμένα την αχαΐρευτη την single που πάω στην δουλειά ξύπνια μετά από ξενύχτι.

Η Μαιρούλα και η κάθε Μαιρούλα αυτής της κοινωνίας, θα μου πεις καλά να πάθει. Τέτοιο ζώον που είναι ας τα λουστεί τώρα. Εμ, αν η Μαιρούλα δεν ερωτευόταν τον έρωτα (αρνούμαι να πιστέψω ότι ερωτεύτηκε αυτό το πράγμα) δεν θα τα πάθαινε αυτά.

Οπότε είδατε......Για να παραφράσω και το γνωστό άσμα "Καλύτερα ΜΟΝΑΧΟΣ και ΤΡΕΛΛΟΣ παρα μαζί σου και λογικόοοοοοοοοοοςςς"

Sokratis Golias....Η αρχή μιας νέας εποχής...

Σήμερα ντράπηκα. Ντράπηκα πραγματικά που είμαι Ελληνίδα. Που έχω επιλέξει έναν δρόμο συμβατικό. Που επέλεξα να γίνω αυτό που ήθελαν όλοι. Που έχω σκύψει το κεφάλι, όχι μια και δυο φορές αλλά συνεχώς εδώ και 10 χρόνια.

Που όταν γινόντουσαν πορείες, εγώ γκρίνιαζα γιατί δεν πήγαινα στην δουλειά στην ώρα μου. Που είμαι επαναστάτρια του καναπέ. Που σήμερα, πέθανε ένας άνθρωπος γιατί έκανε το αυτονόητο. Ξεμπρόστιαζε αυτούς που αν είχαν έστω και λίγη τσίπα επάνω τους, θα πήγαιναν να σκάψουν τον λάκο τους και να μπουν μέσα, από την ντροπή τους. Ντροπή γι αυτό που προκάλεσαν στην χώρα τους. Ντροπή για το ότι πλούτιζαν εις βάρος 9.500.000 εκκατομυρίων συνανθρώπων τους. Ντροπή, που νόμιζαν (και ακόμα νομίζουν) τον εαυτό τους πιο έξυπνο, από όλους μας. Ντροπή, γιατί έχουν κάποια φραγκοδίφραγκα παραπάνω και γαμούν τον κοσμάκη.

Αυτό που έχουν ξεχάσει όμως είναι ότι τα φραγκοδίφραγκα, δεν μπορούν να αγοράσουν ή να σώσουν κάποιες καταστάσεις. Περίπτωση τρανταχτή, όπου τα φραγκοδίφραγκα δεν σε σώζουν, είναι η περίπτωση του Ωνάση όταν ο γιός του ήταν στην εντατική. Ο πιο πλούσιος άνθρωπος του πλανήτη και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για το ίδιο του το παιδί.

Δεν θα ισχυριστώ ότι τον ήξερα, δεν νομίζω να τον είχα ακούσει και ποτέ. Αυτό που μου κάνει όμως εντύπωση και με κάνει να γράφω είναι το «γκελ» που έκανε στον κόσμο. Το πως έχουν ξεσηκωθεί οι πάντες, εναντίον των δολοφώνων αυτού του ανθρώπου. Απλοί άνθρωποι που δεν είχαν κανέναν λόγο να ξεσηκωθούν.

Αυτό που με σοκάρει είναι ο τρόπος που επέλεξαν κάποιοι , να πεθάνει αυτός ο άνθρωπος. Να τον γαζώσουν. Λες και είμαστε σε κάποια χώρα τριτοκοσμική. Δεν είχαν καν τα αρχίδια να το κάνουν οι ίδιοι. Γιατί, έτσι έχουν μάθει. Να βάζουν τους άλλους να κάνουν την δουλειά για αυτούς. Να βγάζουν από την μέση ότι τους ενοχλεί υπογείως και υπεργείως να παριστάνουν τον καλό πολίτη. Τον καλό συνάθρωπο και γείτονα.

Προς Θεού, μην παρεξηγηθώ. Δεν ξέρω τίποτα, δεν γνωρίζω τίποτα για το ποιός ή ποιοι προχώρησαν σε αυτή την πράξη. Αλλά σίγουρα δεν είμαι τόσο μαλάκας για να πιστέψω ότι τον φόνο τον διέπραξε η «Σέχτα επαναστατών». Είναι δυνατόν να πιστέψω ότι μια τρομοκρατική οργάνωση αποφάσισε να σκοτώσει έναν δημοσιογράφο ξαφνικά . Από το πουθενά; Από εκεί που στόχευε μόνο, τα όργανα ασφαλείας τώρα ξαφνικά αποφάσισε να σκοτώσει έναν δημοσιογράφο ο οποίος δεν τους είχε θίξει.

Να τονίσω ότι από εχθές το τροκτικό, είχε βγάλει teaser ότι σήμερα θα παρουσιάσει ντοκουμέντα για σχέσεις μεταξύ επιχειρηματία και σωμάτων ασφαλείας; Αυτό δεν είναι περίεργο; Αυτό δεν θα έπρεπε να ερευνηθεί; Αλλά ΔΕΝ θα ερευνηθεί. Όπως δεν ερευνήθηκαν τόσα και τόσα.

Ξέρεις τι λείπει από την Ελλάδα; Η παραδειγματική τιμωρία. Αυτό είναι που λείπει. Το να πιάσεις ένα βαποράκι και να το χώσεις φυλακή δεν μου λέει κάτι, εμένα προσωπικά. Το να πιάσεις έναν χρήστη ακόμα χειρότερα. Μήπως εάν τον χώσεις στην φυλακή θα γίνει καλύτερα; Χειρότερα θα γίνει και θα βγει σε κάσα.

ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ και ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ. Δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω. Συγνώμη αλλά δεν μπορώ.